Op de laatste “bouwenvelop” aan de binnenstadszijde van het Utrechts stationsgebied herontwikkelt Lingotto de meest centraal gelegen plek van Nederland: het Smakkelaarsveld, voor deze gelegenheid hernoemd in Smakkelaarspark of SPARK. Waar vroeger de trekschuiten naar Leiden vertrokken wordt de heropende verbinding tussen singel en Leidsche Rijn straks het domein van de proseccosloepen. Die kunnen aanleggen bij een pocketparkje omgeven door een indrukwekkend programma koop- en huurwoningen en wat additionele kantoorruimte.
Het Smakkerlaarsveld meet ruim een hectare en ligt ingeklemd tussen het Centraal Station, het drukste fietspad ter wereld (claim), de Daalsetunnel met een stuk of 15 busverbindingen en de aanvoerroute naar de parkeergarages van Hoog Catharijne. Lees verder “Hoor de stilte !?”
In zijn onderzoek Analyse netinpassing nieuwe kerncentrales concludeerde Tennet onlangs dat het bouwen van twee grote kerncentrales op één locatie ingewikkeld en peperduur is. Dat had iedereen met gezond verstand zonder dat onderzoek kunnen vaststellen.
Het Financiële Dagblad berichtte gisteren (Makelaars komen in opstand tegen nieuw verdienmodel Funda) over een opstand van 19 van de 27 NVM afdelingen tegen de nieuwe koers van Funda. Die gaat gepaard met tariefsverhogingen tot 100% en een aantal andere commerciële koerswijzigingen, vermoedelijk onder druk van grootaandeelhouder General Atlantic.
Funda zorgde voor een transparant koopwoningaanbod, maar ontwikkelde zich door zijn monopoliepositie ook tot een gouden verdienmodelLees verder “Funda: cashcow en twistappel”
In de periode dat ik directeur was van de Woonbond is -analoog aan de lokale prestatieafspraken- een begin gemaakt met Nationale Prestatie Afspraken tussen Rijk, corporaties en huurders. Die gaan met name over betaalbaarheid, nieuwbouw, onderhoud-renovatie en verduurzaming. Allemaal zaken die geld kosten, vaak met een onrendabele kop. In het grijze verleden (tot 1990) werd een deel van die onrendabele top gedekt door subsidies en goedkope leningen van het Rijk. In de periode 1990-2020 werden investeringen vooral gedekt door de verkoop van woningen en huurverhoging. De omvang van het corporatiebezit daalde terwijl de woningvoorraad groeide: zie hier de oorzaak van de woningnood. In de tien jaar na de invoering van de verhuurderheffing door minister Blok kelderden de investeringen. Inmiddels is de verhuurderheffing afgeschaft en zijn de ambities in de NPA torenhoog opgeschroefd. Maar wie gaan die betalen?
De meeste mensen zal bij de naam Bredero wel een lampje gaan branden: de projectontwikkelaar die rond 1970 het funshoppen in Nederland op de kaart zette met de bouw van ‘Winkelhart van Nederland’ Hoog Catharijne. Het was een van de eerste aannemers die de potentie van beton als bouwmateriaal onderkende.
“Goedkopere nieuwbouw vooral voor mensen met laag inkomen.” (CBS, 21 april 2026)
Het CBS berichtte gisteren over woningprijzen en inkomens in relatie tot nieuwbouwwoningen van woningcorporaties (sociale en betaalbare huur), beleggers (commerciële verhuur) en eigen woningbezitters.
Sinds 2015 mogen ze zich in toenemende populariteit verheugen bij provincies die zich willen profileren op fietsgebied: de doorfietsroutes. Behalve ruimhartig de portemonnee trekken voor extra breed asfalt of beton en indrukwekkende routeborden plaatsen is er echter méér nodig om die veelbelovende titel waar te maken. Met name: de bereidheid om de rug recht te houden als de belangen van de automobilist een klein beetje moeten inschikken voor die van de fietser. Helaas: dat is niet de sterkste kwaliteit van provincies.
“Woningbezit gespikkeld, verduurzamen ingewikkeld” (Nul20, 9 april 2026)
dom dom dom
Sjaan van der Tol schrijft over de problemen waarmee verenigingen van eigenaren van gespikkelde complexen opgezadeld worden als ze noodzakelijke investeringen in verduurzaming willen doen. Aanleiding zijn de ervaringen van VvE De Ontdekking (40% verhuurd eigendom corporatie Stadgenoot, 60% uitgepond) in het Amsterdamse stadsdeel De Baarsjes.
Ik vind de analyse van Van der Tol nog behoorlijk mild. Uitponden van gestapelde sociale huurwoningen door corporaties veroorzaakt vrijwel altijd ellende voor de bewoners (zowel huurders als eigenaar-bewoners). Niet alleen bij verduurzaming, maar ook bij regulier en groot onderhoud. Het verhoogt ook de beheerkosten, die uiteindelijk landen bij de bewoners, de woningcorporatie of de belastingbetaler. Waarom? Zie dossier verkoop huurwoningen
Verkopen van sociale huurwoningen: je moet er héél erg mee uitkijken. En het uitponden van appartementen is wat mij betreft een no-go. Waar corporaties in het verleden appartementen uitgepond hebben dienen ze bij actuele beheerproblemen hun verantwoordelijkheid te nemen in plaats van vrijwilligers in VvE-besturen met de shit op te zadelen.
Iedere Utrechter kent het Wilhelminapark en het Zocherpark-Singelpark, beide rijksmonumenten. Bijna niemand buiten Zuilen kent het Julianapark, dat de concurrentie gemakkelijk aankan. Cultuurhistorisch is het interessant, omdat het een zeldzame combinatie is van een park in de Engelse landschapsstijl en een volkspark.
Grondpolitiek is sinds de val van het kabinet Den Uyl een taboe in Den Haag. Ook mijn eigen pogingen om hierin verandering te brengen sneuvelden op een betonnen muur van VVD, CDA en D66. Zie bv. De woningmarkt is geen automarkt (2008). Thomas Bollen doet in de NRC van vandaag (Verlos ons van dit potje Monopoly) een verdienstelijke nieuwe poging, door D66, VVD en CDA te herinneren aan hun recente verkiezingsbeloften om grondspeculatie aan te pakken. Beloften die bij de formatieonderhandelingen in de prullenbak belandden.
Paulus Jansen 