Minister Vogelaar is zojuist afgetreden. Een week nadat ze mijn motie van wantrouwen had overleefd, omdat een aantal fracties haar liever nog een tijdje lieten bungelen.
Tijdens de persconferentie opende Vogelaar de aanval op haar eigen PvdA, die volgens haar het vertrouwen opzegde omdat ze niet bereid was om een harde repressieve aanpak van allochtone probleem-jongeren te steunen. Vogelaar vindt dat repressie alleen zin heeft als je daarnaast perspectief biedt op een betere toekomst. Dat vind ik ook.
Toch had de minister wat mij betreft óók vanwege haar eigen beleid moeten opstappen. In anderhalf jaar heeft ze door haar gebrek aan daadkracht, afschuiven van verantwoordelijkheid en voortborduren op beleid van haar liberale voorgangers grote schade aangericht aan de volkshuisvesting.
De woningcorporaties zijn door de invoering van vennootschaps-belasting op non-profitactiviteiten de markt opgedreven. Tot overmaat van ramp weigerde de minister om een lek in de Woningwet te dichten, waardoor veel corporaties het sociale stelsel dreigen te verlaten. Bij de wijkaanpak heeft de minister een tweedeling gecreeerd tussen de veertig Vogelaarwijken en de rest van de Nederland. Ze voerde een heffing in waardoor arme corporaties buiten de veertig wijken moeten betalen voor rijke corporaties in de veertig wijken. Zo moeten ze ook meebetalen aan de aanschaf van een cruiseschip door een woningcorporatie die zijn kerntaak als nevenactiviteit beschouwt.
Op het gebied van de integratie was de minister afwezig in het debat en heeft ze de problematiek van de lege lokalen bij de inburgerings-cursussen halfslachtig aangepakt, waardoor de ROC’s grote aantallen bevoegde docenten moesten ontslaan.
Kortom: er waren voldoende redenen voor minister Vogelaar om op te stappen, al heeft ze dat een week te laat gedaan. Dat laat onverlet dat ze zich de afgelopen anderhalf jaar met grote inzet gewijd heeft aan de publieke zaak. Ook zingt ze niet mee in het koor van hardliners die de tweedeling in Nederland alleen maar aanwakkert. Daarvoor verdient ze respect.
Paulus Jansen 