Nog één keer Staf!!

Al een aantal malen heeft PvdA-Kamerlid Staf Depla mij verweten dat de SP net als de PvdA de corporatiekassen leeg wil graaien om elders te investeren. Dit zou in het SP-verkiezingsprogramma staan. Helaas vertelt hij maar de halve waarheid. In het debat vandaag over de wijkaanpak was het wederom raak en minister Vogelaar nam zijn argumentatie graag over. Omdat het de eerste keer blijkbaar niet is gelukt, probeer ik het nog één keer uit te leggen.

Extra wijkagenten: Als het aan de PvdA ligt alleen mogelijk gemaakt met geld van de huurders

De SP heeft inderdaad in haar verkiezingsprogramma staan dat de vermogens van de corporaties moeten worden geactiveerd. Máár letterlijk staat er:

De vermogens van woningcorporaties worden ingezet voor bevordering van bouw en onderhoud van woningen in de sociale sector. De corporaties moeten weer verenigingen van huurders worden. Grote corporaties kunnen daartoe worden opgeknipt. Bron

Sommige corporatie hebben inderdaad veel te veel geld op de plank liggen. En dit moet ook worden geinvesteerd en wel in de sociale volkshuisvesting, want daar is het hard nodig. Dus in onderhoud en vooral voor de bouw van nieuwe betaalbare huurwoningen, waar in Nederland enorme behoefte aan is. De vermogens van de corporaties die opgebracht zijn door de huurders, worden dan dus ingezet vóór deze huurders. Wel zo eerlijk.

En dat is wel héél iets anders dan dit kabinet, met steun van de PvdA, nu doet. Het geld van de corporaties komt in de staatskas van minister Bos en wordt gebruikt voor inburgeringscursussen, conciërges op basisscholen, maatschappelijke stages, extra wijkagenten, enz… Allemaal erg belangrijk, maar dit is niet alleen in het belang van de huurders. Ook huizenbezitters hebben hier profijt van. Het is dus niet meer dan logisch dat iedereen hier zijn bijdrage aan levert. En dat is niet moeilijk te realiseren, daar betalen we immers belasting voor!

Dus Staf, in jouw versie betalen de huurders de rekening van het PvdA-wijkenproject. De zwakste schouders dragen de zwaarste lasten. Omgekeerde solidariteit dus, een erg raar principe voor een sociaal-democraat.