Het had de titel kunnen zijn uit de beroemde detective reeks van Maj Sjöwall en Per Wahlöö. Maar helaas: het betreft geen Zweedse fictie, maar de bureaucratische werkelijkheid van de Nederlandse Belastingdienst.
Maj Sjöwall en Per Wahlöö
Mevrouw Harbers, getrouwd met de heer Thomassen, vraagt huurtoeslag aan bij de belastingdienst voor de familie Thomassen-Harbers. Ze gebruikt op de aanvraag haar eigen naam Harbers. Na enige tijd ontvangen ze bericht dat er geen huurtoeslag verstrekt wordt, omdat zij niet woont op het opgegeven adres. Volgens de burgerlijke stand van de gemeente woont er op het adres wel een mevrouw Thomassen-Harbers, die toevalligerwijs hetzelfde Sofinummer heeft als mevrouw Harbers had opgegeven. Maar dat is natuurlijk onvoldoende aanwijzing om op het idee te komen dat het om één en dezelfde figuur gaat.
De heer Thomassen wind zich over de gang van zaken op en gaat naar het regionale kantoor van de Belastingdienst om verhaal te halen. Geen resultaat. Daarna gebeld naar het centrale callcentre: “Hier kunnen we niets aan doen, dient u maar een bezwaarschrift in.”
Ten einde raad belt hij de SP Tweede-Kamerfractie en komt terecht bij mijn medewerker Fetse Visser. Die neemt contact op met het ministerie van Financiën. En jawel: een week later is deze paarse krokodil getemd en kan de familie Thomassen-Harbers de 1700 euro tegemoet zien waar ze recht op hebben.
Eind goed, al goed, maar waarom worden mensen die klagen over een administratieve fout bij de Belastingdienst pas serieus genomen zodra een politieke partij die fout aan de grote klok dreigt te hangen?
[de naam is gewijzigd omwille van de privacy van de betrokkene]
Paulus Jansen 