Caroline Sarolea en Marcel van den Tooren hebben gisteren laten weten de Utrechtse SP-gemeenteraadsfractie te verlaten. Ze vinden de afdrachtregeling voor SP-volksvertegenwoordigers, waar ze vóór ze zich kandidaat stelden mee akkoord gingen, te rigide. Ook zou de besluitvorming op het recente SP-congres volgens hen geen recht doen aan de mening van minderheden.
Het vertrek van mensen waar je in het verleden mee samengewerkt hebt is altijd een droevige zaak. Maar als je niet meer achter de partij kan staan die je vertegenwoordigt in de raad is het je goede recht -sterker nog: je dure plicht- om op te stappen en je zetel ter beschikking te stellen. Ook dat is een elementaire regel van de democratie, waar SP volksvertegenwoordigers zich voor hun kandidaatstelling moreel aan binden.
Dan de kritiek op de interne besluitvorming. Ik ben aanwezig geweest bij de afdelingsvergadering waar een flink aantal wijzigingsvoorstellen voor het congres besproken zijn. Een aantal voorstellen die mede namens Caroline en Marcel gedaan werden zijn door de afdelingsvergadering niet overgenomen. Zo werd een voorstel om de vergoedingen voor raadsleden te verruimen door 80% van de Utrechtse leden afgewezen. Dat betekent dat dit voorstel niet namens de afdeling wordt ingediend voor het congres. Wel kunnen individuele leden proberen om voor zo’n voorstel de steun van 50 individuele leden te verwerven. Daarvan hebben Caroline en Marcel geen gebruik gemaakt.
Evenmin hebben ze het woord gevoerd op de regioconferentie waar 110 afgevaardigden uit Utrecht en Flevoland het congres voorbereiden. 50 andere leden namen die gelegenheid wel te baat.
Het definitieve congresstuk was vier keer zo lang als het oorspronkelijke voorstel ten gevolge van een groot aantal suggesties vanuit de regioconferenties, die door de congrescommissie waren overgenomen. Daarna zijn op het congres nog enkele tientallen amendementen, waaronder zes van de dertien amendementen van de afdeling Utrecht, overgenomen dan wel bij stemming aangenomen. In totaal heeft de congresvoorbereiding bijna drie maanden in beslag genomen en zijn enkele duizenden SP-ers bij de besluitvorming betrokken geweest. Dat lijkt me geen slecht resultaat.
Natuurlijk worden nooit alle voorstellen van alle afzonderlijke afdelingen of individuele leden overgenomen. Gezien de inhoud was dat wat mij betreft ook niet onlogisch. Het is bij de SP een goed gebruik dat een minderheid zich neerlegt bij democratisch genomen meerderheidsbesluiten en loyaal meewerkt aan de uitvoering daarvan. En bij een volgend congres geldt: nieuwe ronden, nieuwe kansen.
Kan je je niet meer vinden in de koers van je partij, dan mag je ervoor kiezen te vertrekken. Het is wel chiq om je in dat geval te houden aan de afspraken die je eerder gemaakt hebt. Anders geldt inderdaad: de honden blaffen en de karavaan trekt verder.
Paulus Jansen 